In mijn kindertijd ben ik jaren seksueel sexueel misbruikt. Later heb ik weer jaren nodig gehad om van de gevolgen van dat misbruik te herstellen.
Inmiddels gaat het me heel goed. Ik kan goed omgaan met mijn verleden en heb een plezierig leven in het heden. Ik denk zelfs dat ik gelukkig ben.
Hoe ik vandaag in het leven sta in relatie tot het seksueel sexueel misbruik, beschrijf ik in deze pagina over het nu.
Hoe gaat het nu?
Ik heb veel geluk gehad. Ik ben twee volle jaren ziek geweest an mijn werk. Ik heb in die tijd hard gewerkt aan mijn eigen herstel, maar dat herstel was niet volledig geweest in mijn beleving, als ik niet terug had gekunt naar mijn werkplek. Mijn werkgever is geduldig geweest met mij. En de begeleiding van die doodenge eerste stappen na het herstel heeft me goed ondersteund om weer helemaal in mijn werkkring terug te keren.
Paradigma's
Ik ontdekte dat ik enorm was veranderd. Vele paradigma's waren verschoven, soms radicaal. Zo radicaal dat mijn omgeving wel moet zijn geschrokken af en toe. Voor een enkeling zal ik onherkenbaar zijn geweest.
Daarbij kwam dat ik tijdens de therpieperiode van ongeveer een jaar, had moeten leren om mezelf, mijn gevoelens, mijn alles, wijd open te zetten. Alles zien, voelen, ervaren, ontvangen èn weer teruggeven aan de omgeving. Dit is tijdens therapie noodzaak, maar in de werkelijkheid van de echte wereld is het verdomd onhandig geen kleine muren en verdedigingswallen te hebben af en toe. Ik voelde me naakt, kwetsbaar, klein in die eerste periode. Ik werd geregeld gekwetst, zonder dat kwetsen de bedoeling was van de ander. En dat wist ik, maar ik had geen emotionele bescherming meer.
Dat betekende anderzijds ook dat ik uitzinnig blij en diep, diep tevreden en gelukkig kon zijn met de kleinste, gekste dingen. Euforisch over kleine prestaties en lyrisch over een combinatie van licht en kleuren. Gevoelens die ik vóor mijn twee jaar uitval eigenlijk niet zo intens had ervaren, tenminste, niet dat ik me dat kon herinneren.
Ontdekkingen
Mijn kinderlijke blijheid, want daar heb ik het over, straalde af op mijn omgeving, werk en privé. Mijn ontdekkingen van de wereld zoals zij is, in plaats van zoals ik mij die herinnerde, waren zo spannend, zo mooi, zo hartverwarmend. Ik zou iedereen die ik ken een periode als dat eerste jaar na mijn herstel toewensen, zonder de geschiedenis die er aan vooraf gaat er bij uiteraard. Het was of ik altijd onder een filter had geleefd en daar nu voor het eerst onder vandaan was gestapt. Voor het eerst het blauw van een door vorst gedroogde lucht herkende als blauw. Voor het eerst de prikkende kou op mijn huid ervoer als kou. Voor het eerst de warmte van een slok hete chocolademelk door mijn slokdarm voelde afdalen en in mijn maag landen.
Ik deed in één jaar tijd kennis op over zintuigelijke en niet-zintuigelijke waarnemingen en ervaringen, die, naar ik denk, normaal gesproken in de eerste zes tot tien levensjaren wordt opgedaan. Ook kennis over sociale codes en groepsgedrag groeide snel. De wereld bleek mooi en de mensen er in bleken vele malen aardiger, liever zelfs, dan ik had beseft.
Natuurlijk zijn er rotzakken in de wereld, maar die zijn in een dermate minderheid, dat ik niet van plan ben om mijn leven in te richten rond hun daden en intenties. "Men lijdt het meest, van het lijden dat men vreest."
Ik ben te waardevol om bang te zijn van de hele wereld. Ik streef mijn eigen doelen na, ben gek op de mensen die ik om mij heen heb verzameld, ben kinderlijk naïef in mijn openheid en eerlijkheid en warmte en liefde en ben de afgelopen jaren niet teleurgesteld.
Eigenwaarde
Dat komt ook, omdat ik een sterk besef heb ontwikkeld van eigenwaarde. Ik heb duidelijke grenzen die ik op een sociaal geaccepteerde manier kan handhaven tegen iedereen, die ze expres of per ongeluk schendt. Ik weet wie ik ben, wat ik wil en waar ik naar toe wil.
Er zijn nog wonden en littekens die niet zijn geheeld. Daar heb ik me bij neer gelegd. Soms ben ik diep bedroefd. Soms voel ik een vlammende boosheid. Ik heb verdriet over het verbroken contact met mijn jongere zus. Ik heb verdriet over het gebrek aan contact tussen mijn moeder en mijn zus, over het verdriet van mijn moeder. Ik ben boos over de kwaadaardige invloed die mijn stiefvader op mijn leven heeft gehad. Ik ben boos op de ten toon gespreide onwil van mijn zus om eens naar mijn kant van het verhaal te luisteren.
Maar vooral ben ik blij met wie ik ben, waar ik voor sta. Ik ben blij met het goede contact tussen mijn moeder, haar man en mij. Ik ben blij met het goede contact met vrienden, kennissen en collega's.
En ik ben werkelijk redelijk onbevreesd voor de toekomst. Mocht er zich ooit een situatie voordoen waarin ik mezelf niet kan verdedigen, dan weet ik hoe sterk ik ben en welk een veerkracht ik heb. Ik weet dat ik van een aantal buitengewone ervaringen, zowel fysiek als psychisch, goed ben hersteld. Die wetenschap betekent voor mij dat ik de wereld in al zijn facetten met reëel optimisme tegemoet kan treden, ondanks risico's en waarschijnlijke teleurstellingen, verdriet en pijn en woede die me nog te wachten staan. Het beleven van mijn huidige leven is waardevol.
copyright © 2003-2005 Barbara de Zoete