What’s in a name?

What’s in a name?

De zoektocht naar mijn naam.

Ja, natuurlijk heb ik er al één. Zo’n 36 jaar geleden hebben mijn ouders mij Mariëlle genoemd. Niets mis mee, dacht ik. Tot ik 18 was en in een voetbalteam zat. Ik had een teamgenoot die na een paar maanden voetballen zei: “ik vind jouw naam zo moeilijk, ik noem je gewoon Truus”.

Rond die tijd kreeg ik ook een bijnaam. Die bijnaam was voor velen een stuk makkelijker te onthouden. En zo werd mijn echte naam nog vaker vergeten.

Ook op mijn werk bleek Mariëlle een moeilijke naam. Eén dag in de week werkte ik samen met een collega die me elke week anders noemde. Mirel, Mirene, Muriel. Er zaten pareltjes bij. Daarna ging het ook bergafwaarts bij andere collega’s.
De topper was toen ik een mailtje kreeg van mijn leidinggevende die begon met: ‘Beste Linda’.

Laatst sprak ik iemand die ik al jaren ken. Niet dat we veel contact hebben, maar ik ging er wel vanuit dat hij mijn naam wist. Maar nee, ook hij gaf aan Mariëlle een heel moeilijke naam te vinden. En noemde me die avond Mirel, of Mireille. Net hoeveel drank hij op had.

Nu kan het zo zijn dat ik toevallig heel veel mensen ontmoet met geheugenproblemen. Met desinteresse heeft het vast niets te maken. Toch?

De onderneming die ik wil starten, heeft uiteraard ook een naam nodig. En ik wil een naam die wel goed blijft hangen. Ook bij de mensen met geheugenproblemen. En mensen met desinteresse.
Alhoewel. Misschien die laatste categorie niet.

Het heeft even geduurd voordat ik dé naam had gevonden. Ik heb hulptroepen ingeschakeld. Briefjes met opties vol geklad en deze vervolgens op de wc gehangen. (Dat kreeg ik als tip en ik neem alle tips serieus!) Nachtenlang schrok ik wakker, omdat ik hoopte dat de naam dan plotseling te binnen zou schieten.

Uiteindelijk dacht ik de naam gevonden te hebben. Mét een slogan zelfs.
Weer mijn hulptroepen ingeschakeld. Iedereen was heel enthousiast over de slogan. Maar die naam… Dat ging het echt niet worden. Te lastig om te onthouden, te spellen en onduidelijk. Blijkbaar lijk ik meer op mijn ouders dan ik denk.

Gelukkig hebben mijn hulptroepen hun werk niet voor niks gedaan. Want de slogan, daar kan ik ook wel iets mee!

Binnenkort de feestelijke onthulling. Eerst nog ‘even’ naar de Kamer van Koophandel, een website vullen, visitekaartjes regelen en nog wat bezigheden. Maar hé, ik heb een naam! Kan ik eindelijk beginnen!

Werkstatus: Nog 3 weken te gaan

Financiële status: Nog niks veranderd.

Emotionele status: Blij en trots met de geboorte van..

Share:

2 Reacties

  1. caroline
    februari 5, 2018 / 5:21 pm

    je houd t wel spannend murieline

  2. Annemarie
    februari 6, 2018 / 10:35 am

    We hangen de slingers alvast op. Ik ben benieuwd naar je feestelijke onthulling😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *