Sprong in het onbekende

Sprong in het onbekende

Oké, dus ik heb vorige week mijn ontslag ingediend. Nu mag (of is het moet?) ik nog tot 1 maart mijn werk uitvoeren, dus voorlopig ben ik nog wel even zoet. En naast dat ik heel veel bemoedigende reacties heb gekregen (dank daarvoor!), krijg ik natuurlijk vaak de vraag ‘en wat ga je dan doen?’. Vooralsnog blijf ik het antwoord schuldig. Maar voordat het 1 maart is, heb ik antwoord. Beloofd!

Omdat ik deze, voor mij reuzegrote, sprong heb gewaagd, voelt het als een heel nieuw hoofdstuk. In mijn ogen heb ik drie keuzes: solliciteren voor een nieuwe baan, mijn eigen baan creëren, of een combinatie van deze twee. Diep in mijn hart (al is het de laatste tijd niet zo diep meer) gaat mijn voorkeur uit naar de tweede optie. Ik geloof dat daar mijn succesverhaal uit vandaan komt. Een eigen baan creëren, hoe cool zou dat zijn. Maar wat is dat dan en hoe begin ik daarmee?

Stel nou dat het lukt, mijn eigen baan creëren. Kan dat, financieel gezien, net zoveel opleveren als mijn huidige baan, en graag een beetje snel? Is het niet slimmer om te combineren, één baan voor het geld en daarnaast mijn droombaan? Gemakshalve ga ik ervan uit dat mijn eigen gecreëerde baan mijn droombaan is, anders kan ik net zo goed niet beginnen natuurlijk.
Het voelt als een sprong in onbekend water, die baan creëren. Durf ik dat wel? Ik heb een hoop vragen die ik het liefst zo snel mogelijk beantwoord wil hebben. Geduld is niet mijn sterkste kant. Dus als er gezegd wordt: ‘vertrouw op het proces’, dan wil ik dat wel. Heus. Liever zie ik alleen vooraf én zo snel mogelijk het bewijs dat het goed komt.

Mijn onzekerheid is vooral een financieel dingetje. Ooit heb ik namelijk de ‘fout’ gemaakt een niet zo rijke man uit te zoeken, die vervolgens geen carrière heeft gemaakt. Sterker nog, hij heeft vorig jaar een carrièreswitch gemaakt. Waarvoor hij nog aan het leren is, met een bijbehorend studentensalaris. Gelukkig heeft hij weer andere kwaliteiten😊.
Oh ja, we hebben een koophuis inclusief hippe onderwaterhypotheek. Daarbij nog drie kinderen, ook niet onbelangrijk. Zij hebben er geen behoefte aan om straks elke dag alleen nog maar crackers met pindakaas te eten. Alhoewel, als ik de pindakaas verruil voor hagelslag is hun probleem al snel opgelost.

Als ik het zo op papier zet, dan vraag ik me toch af waar ik in hemelsnaam aan begin (en waarom ik dit allemaal vertel!). En of ik wel helemaal in orde ben. En krijg ik dus wél de kriebels, niet direct de juiste. Maar: ‘wie niet springt, zal ook nooit vliegen’. Dus springen zal ik!

Gelukkig heb ik nog anderhalve maand werk, inclusief inkomen, en is mijn plan onderweg!

Ik vertrouw erop dat het goedkomt!

Echt waar!

Toch?

Werkstatus: Ik mag nog zes weken naar mijn huidige baan

Financiële status: Weinig verandert, behalve dat we de afgelopen week twee vakanties hebben geboekt (in het kader van, nu kan het nog!)

Emotionele status: Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld!

Share:

2 Reacties

  1. Maaike
    januari 15, 2018 / 9:23 pm

    Wauw Mariëlle !
    Stoere stap en je heb nu ook noodzaak gecreëerd zodat je plan wat nu ook gaat stromen.
    Vertrouw erop dat jij nu ook al weet welke kant je op wil. Kleine stapjes zetten, dan kom je er ook.
    Snap ook al je belemmerende overtuigingen je noemt er enkele op. Dit jaar gaat het je helder worden. Jouw zelf gecreëerde droombaan waar je energie van krijgt en waarmee je meer dan crackers hagelslag voor kan zetten thuis
    Gaaf, ik ga je stappen volgen en ben zo trots op je. Ook op je manier van schrijven spreekt me aan. You Go Mariëlle !!!!

  2. caroline
    januari 15, 2018 / 11:36 pm

    heel gaaf om te lezen Marielle. Gewoon de sprong wagen. Op parachute les kan je altijd nog!
    Net wat Maaike zegt, je noodzaak is geboren en nu gewoon verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *