Mijn eigen wereldreis

Mijn eigen wereldreis

Op avontuur

Het voelt alsof ik op avontuur ben. Een soort wereldreis in eigen huis. En dat voelt erg lekker. Ik geniet er echt van. Leer een hoop dingen, vooral over mezelf.

En ineens is dat avontuur ver weg. Dan zit ik voor me uit te staren, terwijl de regendruppels van het raam af glijden. Lekkere wereldreis. Regen en geen spoor van avontuur.

Een paar maanden geleden had ik bedacht dat ik mijn succesverhaal ging schrijven. En 1 maart stopte ik daadwerkelijk met werken. Had een bedrijfsnaam, een inschrijving bij de kamer van koophandel, visitekaartjes en een hoop enthousiasme om te beginnen. Dat kon natuurlijk niet meer misgaan. Wist ik zeker.

Mijn focus verstopt zich

Ik las een hoop, vooral over ondernemen. En ik las vooral dat ik een doel voor ogen moest houden. Een richting. Want als je focus hebt, kun je niet anders dan daar op afgaan.

Die focus. Ik dacht hem helemaal gevonden te hebben. Ik wilde schrijven en spreken voor bedrijven en particulieren. Vond ik vrij duidelijk. Totdat ik er vragen over kreeg. En het mij niet meer zo duidelijk was.

Ik zocht weer hulp. Kreeg vragen als ‘wat wilde je worden toen jij vroeger kind was’. Eh.. In vriendenboekjes schreef ik na wat mijn voorganger had geschreven (ik paste me graag aan…). Volgens mijn moeder wilde ik altijd vooral heel veel én tegelijk. Daar kom ik niet echt verder mee.

De volgende vraag was ‘hoe zou je als kind je leven van nu vinden’.

Dikke paniek

Oh. Ooh.. Mega saai! Ik raakte in paniek. Als kind zag ik mezelf later de wereld over reizen, verschillende landen zien. Mensen helpen. En nu? Ik woon al bijna mijn hele leven in hetzelfde dorp. Spreek nog steeds mensen die ik ook sprak toen ik 4 was. En mensen helpen? Ik geef wel eens geld aan collectanten. De collectant kijk blij, maar of ik daar echt mensen mee help?

Paniek! Dat wereldreizen lukt natuurlijk nooit meer! Dat gezin met drie kinderen en man gaan echt niet mee. Ik zit hier voor altijd vast! Gedachten dwarrelden tegen elkaar in en mijn focus verstopte zich nog beter.

En daar komt mijn automatische reactie: ‘Laat ik vooral niks meer doen, tot ik exact weet wat ik wil en focus heb’. Gelukkig sprak ik mezelf redelijk snel toe. Het grote voordeel van jezelf steeds beter leren kennen, je bent steeds sneller. Dat stilzitten niet gaat helpen. En wil ik verder komen, moet ik reizen. Geen wereldreis, maar binnen blijven en in stilte naar de regen kijken, helpt niet.

Ik wil verder

En wil je me helpen? Vraag me dan regelmatig hoe het met mijn bedrijf gaat. Want ik vind het echt vervelend om steeds te antwoorden: ‘Nou, ik heb het echt ontzettend leuk, ik doe eigenlijk vrij weinig. Dat ga ik wel een keer doen, nu geniet ik er vooral van. Op dit moment ben ik professioneel lanterfanteraar’ Hoe vaker ik dit uitspreek, des te harder ga ik mijn best doen om een ander antwoord te geven.

Ook al geniet ik (écht!)  van deze reis, ik wil een bestemming. Zonder bestemming, maakt het immers niet uit welke afslag ik neem. Ik stap weer op mijn fiets, richting de zon dit keer!

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *