De grote onthulling!

Wat een spanning hè mensen! Dan sluit ik af met een enorme cliffhanger en laat vervolgens niets meer van me horen. Ondertussen heb ik begrepen dat er echt mensen zijn die al die tijd op het puntje van hun stoel hebben gezeten. En continu hun pagina hebben ververst om maar niks te missen.
Nou mensen, jullie worden eindelijk verlost! En je hebt gelijk je leven terug. Kan je morgen gelijk een afspraak maken met de fysio, dat puntje van je stoel levert vast een hoop rugklachten op.

Ik ben ontzettend dankbaar en blij met de geboorte van:

Bekijk bericht

What’s in a name?

De zoektocht naar mijn naam.

Ja, natuurlijk heb ik er al één. Zo’n 36 jaar geleden hebben mijn ouders mij Mariëlle genoemd. Niets mis mee, dacht ik. Tot ik 18 was en in een voetbalteam zat. Ik had een teamgenoot die na een paar maanden voetballen zei: “ik vind jouw naam zo moeilijk, ik noem je gewoon Truus”.

Rond die tijd kreeg ik ook een bijnaam. Die bijnaam was voor velen een stuk makkelijker te onthouden. En zo werd mijn echte naam nog vaker vergeten.

Ook op mijn werk bleek Mariëlle een moeilijke naam. Eén dag in de week werkte ik samen met een collega die me elke week anders noemde. Mirel, Mirene, Muriel. Er zaten pareltjes bij. Daarna ging het ook bergafwaarts bij andere collega’s.
De topper was toen ik een mailtje kreeg van mijn leidinggevende die begon met: ‘Beste Linda’.

Bekijk bericht