Januari 2006

Wat is het toch een mooi land, waar mam en Ger zijn komen te wonen. Werkelijk heel prachtig. Zo ruig en oud. Zo authentiek.

Ik was dit weekend bij ze. Met de trein heen. Met de trein later weer terug. En daar tussen in twee nachten, een volle dag, twee halve dagen, een lang weekend een korte vakantie.

Want dat is toch vooral de beleving: een soort kleine vakantie. Geen zorgen, geen plichten. Alleen maar genieten, wat wandelen, met de katten knuffelen, wat lezen en TV kijken. Te veel lekkere wijne. Heerlijk eten.

Ik vond het leuk dat ik ze met twee nieuwe computers op weg kon helpen. Ze hebben sinds kort een ADSL-aansluiting. De oude PC die ze hadden, kon dat niet draaien. Mam heeft voor haar vrijwilligerswerk in een bestuur een laptop in bruikleen gekregen (die ze na drie jaar overigens mag houden; dan is dat ding toch afgeschreven). De monteur van de internetaansluiting heeft die laptop voorlopig als enige computer aan het net gehangen.

Ondertussen hebben mam en Ger een andere, nieuwe PC gekocht. Een prima apparaat voor de doeleinden waar zij hem voor nodig hebben, voor niet al te veel geld. Een in potentie fraai scherm daarbij, al moeten ze het huidige exemplaar in zien te ruilen voor een ander. Behalve twee dode pixels heeft het scherm een gebied dat niet is scherp te stellen. Die twee pixels zou nog te overzien zijn, maar dat onscherpe gebied vind ik niet kunnen.

Enfin, er was bij mam op de computer iets mis gegaan met Norton. Die had ze er op aanraden dan maar afgesloopt. Dat is heel goed, maar nu was de computer wel geheel onbeschermd aangesloten. En met kabel of ADSL hoef je dan maar twee keer met je ogen te knipperen of je hebt een virus, worm of trojan te pakken (of alledrie).

De virussen die je computer beschadigen zijn vervelend, maar een worm of trojan kan allemachtige ellende opleveren. Er zijn worms die je computer als mail server laten werken en massa's spam versturen vanuit jouw computer. Er zijn trojans die kwaadwillenden toegang tot je PC verschaffen, waarna die van alles kunnen uitspoken: je data proberen te ontcijferen (inclusief je verbindingen met de bank, live), een deel van de capaciteit van je processor inschakelen voor eigen malafide berekeningen (door talloze computers van argeloze computerbezitters aan elkaar te koppelen in een soort gigacomputer), door een deel van je computer te kapen en in te schakelen in distributienetwerken voor (kinder)porno of illegale muziekverspreiding.

Behalve dat het een onaangenaam idee is, alsof iemand ongemerkt een wietplantage in je garage heeft opgezet, loop je ook persoonlijke risico's. Als je gegevens 'op straat' liggen, zijn je bankgeheimen niet veilig. Als je computer als server voor kwalijke zaken wordt ingezet, loop je juridische risico's ('verdwaalde kinderporno') alsook technische risico's, omdat je IP kan worden geblacklist, geblokkeerd voor servers voor verschillende diensten. En een IP van een computer, die verander je niet zomaar. Alsof je uit je huis wordt gezet, omdat iemand anders drugs heeft gedeald vanuit jouw bijkeuken, zonder dat jij dat wist. Probeer dat dan maar weer eens hersteld te krijgen.

Ik vond het dus maar niets dat ze volkomen onbeschermd op het net rond darden. Voor mam heb ik Zone Alarm gedownload en geïnstalleerd. En uitgelegd dat bij het tabje 'Programs' bij het menu item 'Program Control' alles onder het kopje 'Server' op rood moet staan. Alles weggekruist. Geen enkel programma hoeft zich ooit als server te gedragen, en ik vind het het veiligst als geen enkel programma dat überhaupt kan. Zo heb ik het thuis ingesteld staan en ik heb daar nooit last mee.

Ik hoop dat mam onthoudt hoe dat programma werkt, want ik heb haar gevraagd het te downloaden en installeren op Gers computer als dat ding eenmaal aan het net is gehangen.

Verder heb ik niet veel hoeven doen met die computers. De onderdelen van de nieuwe computer op elkaar aangesloten. Wat software geïnstalleerd. De foto's van mijn CD-tje naar de beide copmuters gekopieerd. De rest regelde zichzelf. Nieuwe computers installeren tot volledig gebruiksklaar is de afgelopen paar jaar nog weer eenvoudiger geworden, merkte ik.

Toen de laptop van mam toch beneden stond, wilde ik er eigenlijk wel muziek op draaien. Mam en Ger hebben nog geen muziekinstallatie in huis. Via een computer klinkt muziek wat magerder, maar het is er dan toch in ieder geval.
Het kostte wat moeite, maar uiteindelijk vonden we stapels CD's en konden we lekker draaien. Mam ging spontaan meezingen met allelei fraaie Beethovens. Het werd buitengewoon gezellig.

We hebben twee keer lekker een stukje gelopen. De zaterdag met ons drietjes over het Drouwenerzand, een prachtig natuurgebied vlak bij mam en Ger (al weer een ander natuurgebied dat waar we al geweest waren). Wat me vooral verraste in dat gebied waren de talloze en soms reuzachtige jeneverbessen. Die doen het daar uitstekend. Heel mooi.
Sommige van die struiken waren zeker zes meter hoog. Vele struiken zaten vol volrijpe besjes, jeneverbessen.

De zondag mam en ik rond Odoorn. Dat ligt prachtig tegen de Hondsrug aan, tussen de heuvels en het riviertje de Hunse. Het agrarische leven loopt door tot in de dorpskern, met z'n schuren, stallen, schaapskooien, boerderijen en zelf akkers tot pal aan de hoofdweg binnen de bebouwde kom. Nou is 'bebouwde kom' een moderne uitvinding natuurlijk. Odoorn heeft zich daar gewoon niets van aangetrokken.

Het heeft een lief negentiende eeuws kerkje, met een apart (en zeer oud) koor. Het koor is in de basis opgebouwd uit graniet. Graniet dat natuurlijk van de grote zwerfkeien komt, die met de ijstijd Nederland binnen zijn geduwd en gedreven. Die keien waar ook de hunnebedden van zijn opgebouwd vijf milennia geleden. Misschien is er wel een enkele 'heidense' hunnebed voor gesneuveld voor dat aparte kerkkoor.

Verder is het dorp groen. Wijd en groen. Zoals heel dit deel van Drenthe is. Wijd, groen en geurig.

Met al die jeneverbessen overal, dat kan haast ook niet anders. Zo'n land. Vakantieland.

| Categorie: persoonlijk |