Hoe je het jezelf moeilijk maakt

Hoe je het jezelf moeilijk maakt

In een hokje

En toen kwam opeens de dag dat je jezelf in een hokje hebt gezet. En ik hou helemaal niet eens van hokjes. Ik weet nog dat ik vroeger naar Artis ging en het uitermate zielig vond voor de leeuwen daar, die krappe hokjes.

Jaren terug heb ik mezelf al in het hokje vrouwen geplaatst. Daar voel ik me goed bij, over het algemeen. Het is niet altijd makkelijk om vrouw te zijn. Als vrouw heb je toch bepaalde nadelen. Die ene week per maand dat je alleen nog maar gelukkig wordt van chocola, als je kinderen wilt ben jij toch echt degene die ze zal moeten dragen en baren en dan word je ook nog eens altijd minder betaald dan mannen. Het nadeel van een man zijn is dan toch, nee dat weet ik eigenlijk ook niet. Nu heb ik jaren in een mannenwereld gewerkt en er is mij ook wel eens gezegd: jij hoort gewoon bij de mannen. Ook prima, toch kruis ik overal het hokje ‘vrouw’ aan als het over mij gaat.

Het nadeel van thuiswerken

Ik ben nu een tijdje thuis aan het werk. Opdrachten vinden en schrijven. Dat soort dingen, daar vul ik mijn dagen mee. Dat doe ik dan voornamelijk vanuit huis. Wel zo makkelijk, dat huis staat er toch. Toevallig hebben we ook ergens een bureau en er is altijd genoeg eten. Praktisch is het allemaal goed geregeld in mijn thuiskantoor. Maar om nou te zeggen dat het echt gezellig is. Nee, het is best wel saai hier.

Ik ben niet zo aardig

Doordat ik alleen thuis ben, hou ik ook enorme gesprekken met mezelf. Waarin ik niet bepaald alleraardigst ben. Zeker niet. Ik zeg voornamelijk dingen als: dit kun jij niet. Dit gaat jou nooit lukken. Zie je wel, ga maar weer solliciteren. Wie ziet er nou op jou te wachten. Zelfs solliciteren zal wel niks meer worden. En er is geen collega die me even terugfluit.

Vervolgens dénk ik dat het beter zou zijn om er wat vaker uit te gaan, te sporten, te mediteren. Ik geloof oprecht dat ik daar creatiever én productiever van word. Ik doe het echter niet. Stug blijf ik achter mijn laptop zitten omdat ergens, lang geleden, ik mezelf heb geleerd dat je de hele dag hoort te werken. En werken doe ik in mijn geval nu eenmaal achter de laptop. Dat er vervolgens geen letter meer op papier verschijnt, dat doet er even niet toe. En dus zit ik in mijn hokje. Vrouw, achter een laptop, op de zolderkamer.

Ik hoop dat er af en toe bezoek langskomt. Niet voeren, ik kan bijten.

 

 

 

Met de billen bloot..

Met de billen bloot..

Hoge verwachtingen

Toen ik een jaar of negen was, zat ik in de kleedkamer van de gym. Op het moment dat ik me aan het omkleden was, kwam er een moeder van een jongetje ook de kleedkamer in. Ze wees mij aan en zei tegen haar zoontje: “dat is het slimste meisje van het dorp”. Andere moeders in de kleedkamer knikten instemmend. Haar zoontje was onder de indruk, ik ook.

Vanaf dat moment heb ik mezelf hoge verwachtingen opgelegd. Want het slimste meisje van het dorp, dat moest toch zeker iets heel belangrijks gaan doen later. In mijn hoofd ontspon het idee dat ik tenminste topvrouw van Philips moest worden, of minister president, of.. Nou ja, in ieder geval iets unieks, heel belangrijks en goedbetaald. Later zouden alle mensen naar mij kijken en bewonderend zeggen: “Vroeger was zij al zo slim, we hadden eigenlijk niets anders verwacht dat ze zo’n topfunctie zou bekleden. Maar toch, wat een prestatie!”

Fouten maken is verschrikkelijk

Het is niet alleen die moeder geweest hoor, die dat zei. Later kwamen er nog meer mensen die speldenprikjes gaven. Zo hoorde ik ook vaak: “goh, handig hoor. Je hoeft helemaal niets te doen en haalt toch hoge cijfers”. In mijn hoofd werd dat: “Stel dat je er een keer wél wat voor moet doen, dan ben je dom.” En dat kan natuurlijk niet. Nee, want ik was het slimste meisje van het dorp. Ik mocht niet laten blijken, dat ik af en toe ook iets niet wist. Of erger nog, fouten maakte. Dus op momenten waar ik dacht fouten te gaan maken, deed ik gewoonweg niets. Want als je niks doet, kun je ook geen fouten maken. En als ik iets niet wist, stelde ik geen vragen. Stel je voor, wat zouden de mensen dan van me denken?

School reünies mijd ik ook het liefst. Wat moet ik dan zeggen, ik heb immers de top nog steeds niet bereikt. Zo werkte ik eens bij de gemeente als beleidsadviseur en kwam ik een oud klasgenoot tegen. Toen hij hoorde wat ik deed was zijn reactie: “goh, dat had ik niet van jou verwacht”. En ik kon het alleen maar met hem eens zijn. Ik had ook meer van mezelf verwacht, maar op de één of andere manier maakte ik die verwachtingen niet waar. Ik wist niet waarom dat niet lukte, maar was net zo teleurgesteld.

Ik kan beter niks doen

Gemaakte fouten durfde ik dan ook nooit te delen. Falen is echt het ergste wat er in mijn hoofd kan gebeuren. Daarom doe ik geregeld niks. Stap ik niet op potentiële klanten af. Daar heb ik belang bij. Zo lang ik geen actie onderneem, kan er ook niets mislukken. Stel je voor, dat ik al 50 potentiële klanten heb benaderd en ik geen enkele opdracht binnenhaal. Wat voor mislukking ben ik dan? Nee, dan kan ik die 50 potentiële klanten beter niet benaderen, kan er ook niets mislukken. En als dan ons spaargeld op is, mijn bedrijf niet van de grond is gekomen, verzin ik wel een smoes. Iets in de trant van: Ja, ik kwam er achter dat een eigen bedrijf toch niet is wat ik wil.

Een fout gemaakt en mijn leven gaat gewoon door!

Maar nu wil ik toch even één van de fouten van de afgelopen tijd delen. Spannend, want daar ben ik dus niet zo van.

Van het ondernemerschap heb ik echt geen kaas gegeten. Ik doe maar wat, of niets zoals ik net melde. Afgelopen week kreeg ik een blauwe envelop op de mat. Je kent ze wel. Als ondernemer krijg je die nog vaker. Ik opende ze dan, keek er vluchtig in en dacht, daar ga ik wel iets mee doen als ik echt klanten heb. Nu opende ik de laatste en ik werd direct wakker geschud. Er stond in de brief dat ik ruim € 5.000,- moest betalen! Wat?? Ik had net mijn eerste factuur eruit gestuurd en nu al zo’n bedrag betalen? Ja, ik had dus aangifte moeten doen, zoals je dat als ondernemer elk kwartaal zou moeten doen. Nu hadden ze een inschatting gemaakt én me een boete gegeven omdat ik niets had aangegeven.

Vandaag heb ik dus snel aangifte gedaan, een app gedownload zodat ik dat nooit meer vergeet en mezelf een schouderklopje gegeven. Want hé, ik heb een fout gemaakt en ik leef nog steeds! De boete moet ik helaas wel betalen, die is gelukkig te overzien, dat is mijn leergeld.

En nu hop, die 50 potentiële klanten benaderen!

Bedrijfsnaam die goed voelt

Bedrijfsnaam die goed voelt

Doen waar je goed in bent

Mariëlle, ik vind je logo niet mooi. Mag ik een nieuwe voor je maken? Zo klonk ongeveer het bericht dat ik laatst kreeg van mijn nicht. Nu heeft zij veel meer verstand van logo’s dan ik. Dus ja, graag! Mijn logo had ik zelf in elkaar geknutseld. Als zij dat beter kan, lekker doen! Tenslotte is het fijn als iedereen doet waar hij/zij goed in is!

Mijn nicht ging aan de slag. En kwam vervolgens met het feit dat TaalTechneut.com misschien ook niet handig was. Er was al een .nl van en die wordt eerder onthouden, waardoor mensen niet op mijn site terecht komen. Bovendien is een .nl site beter wanneer ik me op de Nederlandse markt wil richten. En aangezien ik Nederlands schrijf, is dat wel waar. Of ik even een nieuwe naam kon bedenken.

Lekker dan. Heb ik iemand die me helpt, ben ik gelijk weer vier stappen terug. Ik ben er even voor gaan zitten. Een naam is toch iets persoonlijks en, dacht ik, blijvend.

Iets waar ik misschien niet zo goed in ben

Nu mogen jullie best weten dat ik niet altijd handig ben in het kiezen van namen. Zo heb ik een dochter die dezelfde naam heeft als de Egyptische godin van de vruchtbaarheid. Een half jaar later was er opeens een terreurbeweging met haar naam. Daarbij heeft zij de achternaam van haar vader (Kamp)… Goed van ons hè, je zou er bijna stil van worden. Ons huis wordt al jaren scherp in de gaten gehouden en samen op vakantie naar de VS wordt ook niks denk ik.

Oké, ik heb geleerd dat ik best langer mag nadenken over een naam. Dat heb ik gedaan, gelukkig was ik er ’s middags al uit! En het voelde goed! Ik kreeg direct zin om mijn website aan te passen. En ik kreeg een mooi logo!

Mijn les van deze week

Daarnaast heb ik nog wat geleerd. Het is beter is om jezelf te hervinden voor je een naam bedenkt. Techneut is tenslotte maar een klein onderdeel van mij. Ooit gekozen omdat de slogan ‘een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ mij zo raakte. Van mezelf moest ik immers altijd slim zijn, dus moest ik wel voor de techniek kiezen.

Heel veel dank Lotte! Weer een stukje dichter bij mezelf!

Check mijn nieuwe site: www.taaltraiteur.nl

Mijn eigen wereldreis

Mijn eigen wereldreis

Op avontuur

Het voelt alsof ik op avontuur ben. Een soort wereldreis in eigen huis. En dat voelt erg lekker. Ik geniet er echt van. Leer een hoop dingen, vooral over mezelf.

En ineens is dat avontuur ver weg. Dan zit ik voor me uit te staren, terwijl de regendruppels van het raam af glijden. Lekkere wereldreis. Regen en geen spoor van avontuur.

Een paar maanden geleden had ik bedacht dat ik mijn succesverhaal ging schrijven. En 1 maart stopte ik daadwerkelijk met werken. Had een bedrijfsnaam, een inschrijving bij de kamer van koophandel, visitekaartjes en een hoop enthousiasme om te beginnen. Dat kon natuurlijk niet meer misgaan. Wist ik zeker.

Mijn focus verstopt zich

Ik las een hoop, vooral over ondernemen. En ik las vooral dat ik een doel voor ogen moest houden. Een richting. Want als je focus hebt, kun je niet anders dan daar op afgaan.

Die focus. Ik dacht hem helemaal gevonden te hebben. Ik wilde schrijven en spreken voor bedrijven en particulieren. Vond ik vrij duidelijk. Totdat ik er vragen over kreeg. En het mij niet meer zo duidelijk was.

Ik zocht weer hulp. Kreeg vragen als ‘wat wilde je worden toen jij vroeger kind was’. Eh.. In vriendenboekjes schreef ik na wat mijn voorganger had geschreven (ik paste me graag aan…). Volgens mijn moeder wilde ik altijd vooral heel veel én tegelijk. Daar kom ik niet echt verder mee.

De volgende vraag was ‘hoe zou je als kind je leven van nu vinden’.

Dikke paniek

Oh. Ooh.. Mega saai! Ik raakte in paniek. Als kind zag ik mezelf later de wereld over reizen, verschillende landen zien. Mensen helpen. En nu? Ik woon al bijna mijn hele leven in hetzelfde dorp. Spreek nog steeds mensen die ik ook sprak toen ik 4 was. En mensen helpen? Ik geef wel eens geld aan collectanten. De collectant kijk blij, maar of ik daar echt mensen mee help?

Paniek! Dat wereldreizen lukt natuurlijk nooit meer! Dat gezin met drie kinderen en man gaan echt niet mee. Ik zit hier voor altijd vast! Gedachten dwarrelden tegen elkaar in en mijn focus verstopte zich nog beter.

En daar komt mijn automatische reactie: ‘Laat ik vooral niks meer doen, tot ik exact weet wat ik wil en focus heb’. Gelukkig sprak ik mezelf redelijk snel toe. Het grote voordeel van jezelf steeds beter leren kennen, je bent steeds sneller. Dat stilzitten niet gaat helpen. En wil ik verder komen, moet ik reizen. Geen wereldreis, maar binnen blijven en in stilte naar de regen kijken, helpt niet.

Ik wil verder

En wil je me helpen? Vraag me dan regelmatig hoe het met mijn bedrijf gaat. Want ik vind het echt vervelend om steeds te antwoorden: ‘Nou, ik heb het echt ontzettend leuk, ik doe eigenlijk vrij weinig. Dat ga ik wel een keer doen, nu geniet ik er vooral van. Op dit moment ben ik professioneel lanterfanteraar’ Hoe vaker ik dit uitspreek, des te harder ga ik mijn best doen om een ander antwoord te geven.

Ook al geniet ik (écht!)  van deze reis, ik wil een bestemming. Zonder bestemming, maakt het immers niet uit welke afslag ik neem. Ik stap weer op mijn fiets, richting de zon dit keer!