Zeg, hoe is het nu eigenlijk?

Zeg, hoe is het nu eigenlijk?

 Ik was gestart met ondernemen

En toen was het alweer een jaar geleden dat ik ermee ging stoppen.. En zichtbaar ging worden. Stiekem wilde ik hier héél even schrijven dat dat laatste niet zo heel goed gelukt is, maar ik denk toch dat het wel meevalt. Want hé, ik sta tegenwoordig regelmatig op een heus podium mensen te entertainen; hoe zichtbaar wil je het hebben?

Maar ik betrapte me er wél op dat van mijn huidige werk weinig zichtbaar is. En dat ik mezelf niet echt vaak laat zien op Social Media (ik noem eens wat). Dus daar heb ik wel een nieuw doel te pakken.

‘En wat dacht je dan van je blog Mariëlle?’. Oh ja, dat was ook nog een puntje. Weer een doel erbij!

Even een terugblik.

Voordat ik nou alweer overga op nieuwe doelen, hoe is het eigenlijk gegaan afgelopen jaar? Vandaag lijkt me een prima dag om terug te blikken in plaats van aan het einde van dit jaar. Over anderhalve week heb tenslotte geen tijd meer. Dan komt Sinterklaas weer in het land en als die snuiter weer vertrokken is, is het tijd om met de kerststress te beginnen. Als het dan eindelijk eind december is, ben ik al blij dat ik met 4 extra kilo op de bank kan ploffen om me voor te bereiden op champagne en oliebollen. Om dan óók nog eens terug te blikken, nee dank je. Dus ik zeg, 6 november is een prima dag voor een terugblik!

Nou, ik kan er kort over zijn; Het ging het afgelopen jaar best lekker. Ik kan wel uitgebreid vertellen wat ik heb gedaan dit jaar, maar dat geeft jullie ongetwijfeld dit gevoel: ‘ja, best leuk, maar ik snap er weinig van. Ik had er waarschijnlijk bij moeten zijn’

Ik heb dit jaar mooie klussen gehad, minder mooie, kleine klussen en minder kleine. Mijn omzet is verviervoudigd ten opzichte van 2018. (Dit wil ik wel doorzetten eigenlijk, kan ik mijn liefde voor wiskunde weer eens gebruiken. Dan heb ik dus een exponentiële groei van vier, hoeveel jaar heb ik dan nog nodig om in de Quote500 te komen?)

Ik heb veel cursussen gevolgd, veel geleerd, weinig in praktijk gebracht. Dat laatste is ook nog een puntje van verbetering trouwens.

En, ook heel belangrijk, ik heb mijn rode draad gevonden! Je zal ‘m maar kwijt zijn tenslotte.

Joehoe! Ik ben er weer!

En nu ben ik weer terug. Of nou ja, ik was er dus al die tijd nog steeds, maar vanaf nu zullen jullie echt weer vaker van me lezen, of horen. Of zien. Dat laatste, daar ben ik nog niet helemaal over uit.

Ik heb namelijk een topcoach ingeschakeld (meerdere trouwens, tegenwoordig is de helft van Nederland toch coach, dus waarom zou je er geen gebruik van maken?). Maar deze coach helpt me doelen te stellen én ze ook daadwerkelijk te halen. Dus als er nu niet wekelijks een blog van mijn hand verschijnt, heb ik haar wat uit te leggen. En dat heb ik dus liever niet. Dus ja mensen, er volgt nog meer. De komende tijd zal ik jullie onder andere vertellen over die rode draad, mijn optredens, hoe 1 kopje koffie je meer dan € 2.000,- kan opleveren en alles wat me maar te binnen schiet.

En Tadaa! Hier zijn mijn nieuwe doelen.

Oké, nu even concreet. Wat zijn mijn doelen voor komend jaar?

  • Elke week bloggen
  • Elke week optreden
  • Elke dag een gedicht
  • Alles wat ik geleerd heb in al die cursussen in praktijk brengen
  • Omzet nog een keer verviervoudigen
  • Een column in een bekend tijdschrift (je kan maar iets te wensen hebben…)

Ongetwijfeld komen er nog meer doelen bij, maar dit lijkt me voorlopig genoeg om in actie te komen.

Fijn dat ik er weer ben mensen, ik hoop jullie ook weer te zien!

Ik stop ermee!

Ik stop ermee!

Ik stop ermee. Ik ben er klaar mee en het is gewoon tijd. Tijd om écht te ondernemen. Tijd om mezelf te laten zien en te laten zien wat ik kan, waarmee ik anderen kan helpen, inspireren of verblijden.

Ik ben klaar met die onzekerheid

Tot nu toe heb ik jullie vooral verteld wat ik niet deed. En hoe ik onzeker ik daarover (en eigenlijk over alles) was. Doordat ik dat opschreef, had het ook steeds mijn aandacht, die onzekerheid. En op een bepaalde manier blijft dat dan ook nog langer bij je hangen. ‘Waar je op focus groeit’ hoor ik vaak genoeg. Dus als ik jullie (en mezelf) steeds blijf vertellen hoe lastig ik alles vind en wat ik allemaal niet doe en niet durf, wordt die onzekerheid steeds groter.
En waar heb ik meer aan? Laten zien wat ik allemaal wél kan en wil. Lijkt me voor iedereen uiteindelijk een stuk leuker.

Al die potentie..

De laatste tijd krijg ik veel complimenten over mijn bedrijfsnaam en website (www.taaltraiteur.nl). Als er zoveel potentie is, waarom zou ik die niet benutten? Is toch zonde als ik dit geschrijf alleen voor mezelf hou en in mijn dagboeken bewaar, om die vervolgens over tien jaar weg te gooien? (Ja, dat heb ik dus laatst gedaan en nu heb ik spijt, omdat ik in een tv programma zag hoe geweldig het is, als je die nog hebt)
Terwijl andere mensen en bedrijven misschien op zoek zijn naar de juiste woorden en ze niet kunnen vinden. En ik kan die woorden wél leveren, ik ben tenslotte niet voor niets leverancier van hapklare taal :-).

Week van de zichtbaarheid

Deze week heb ik dan ook besloten me te focussen op zichtbaarheid. Want dat heb ik natuurlijk wel nodig. Als mensen mij willen inhuren als tekstschrijver, voor blogs, speeches of gedichten, is het verdomde handig dat ze van mijn bestaan afweten. Dat is tenslotte de eerste stap.

Ik heb jullie hulp nodig!

En nu heb ik jullie hulp nodig, want als jullie deze blog delen, ben ik weer een stuk zichtbaarder. Waardoor ik die mensen die hulp nodig hebben bij het bloggen, speechen, het op papier zetten van hun verhaal, kan vinden én zij mij!
Dus delen wordt deze keer énorm gewaardeerd!

Oh ja, dit is dus mijn website hè: www.taaltraiteur.nl

 

Alvast enorm bedankt voor jullie hulp!

Ik vergelijk mezelf graag met anderen

Ik vergelijk mezelf graag met anderen

Al die andere vrouwen …

Tegenwoordig zie ik allemaal vrouwen voorbij komen die het al helemaal gemaakt hebben. Mocht je je afvragen waar ik die dan zie, Instagram, mijn favoriete tijdverdrijf 😉. Maar goed, die vrouwen dus. Net 30 en dan al een goed lopend bedrijf hebben, of meerdere. Soms nog niet eens 30. En dan voel ik me wel eens een dummie. Als het boek ‘ondernemen voor dummies’ bestaat, hebben ze mij tijdens het schrijven als ideale lezer in gedachten gehad. Want ik ben al 37 (echt? Schrijf ik dit nu gewoon op? Ja, dat doe ik) en wat heb ik nu helemaal gedaan in mijn leven, echt ondernemend was het allemaal niet.

Dat vergelijken, is dat nodig?

Ik weet ook heus wel dat vergelijken niet handig is, je niets verder helpt, je alleen maar minder zelfvertrouwen geeft etc. En soms denk ik dat het juist wel handig is, vergelijken. Als je namelijk naar iemand kijkt en je daar slechter van gaat voelen, zit in die persoon, of dat verhaal dus iets wat je ook wilt bereiken. Dat hoeft niet die hele loopbaan te zijn, maar iets uit dat verhaal van die persoon steekt mij, dus daar heb ik dan wat te doen.

Mindswitch!

Dat doe ik vanaf nu. Ik kijk vol bewondering (stiekem vol jaloezie, maar dat klinkt zo lelijk, dus zeg ik dat niet) naar mensen waarvan ik vind dat ze een topleven hebben. En dan bedenk ik me wat dat dan precies is, datgene wat ik zo graag wil van dat leven van hen. Daar wil ik ook heen de komende jaren. Vaak is het iets met vrijheid geloof ik. Het is toch heerlijk om een beetje van afspraak naar afspraak te gaan, wat te kletsen. Om 15.00uur te stoppen met werken en dan ook nog elke twee maanden op vakantie te gaan. Oké, wellicht zit hier ook nog iets in verwerkt als de ‘Instagram-werkelijkheid’ en ziet alles er mooier uit dan het werkelijk is. Maar toch, het lijkt mij wel ideaal!

Nu nog even geduld vinden, want zo’n leven komt vast niet met een paar maanden (een jaar moet vast lukken 😊). En mezelf blijven vertellen dat niet alles perfect is en ik ook niet in alles de beste hoef te zijn. Een paar kleine dingetjes dus, prima te doen!

Geen tijd..

Geen tijd..

Misten jullie me al?

Misschien vroegen jullie je af hoe het met me gaat. Misschien ook niet. En het zou zelfs kunnen dat jullie niet eens meer wisten wie ik ben. Geeft allemaal niks.

Ik ben weer terug uit mijn grot. Heb ondertussen niet stilgezeten. Dat wilde ik schrijven, ook al is het helemaal niet waar. Ik heb behoorlijk stil gezeten.

Het nut van stilzitten

Het meest heb ik stilgezeten tijdens onze vakantie. Dat was echt genieten trouwens, die vakantie. En wat hadden we mooi weer deze zomer! We verbleven heerlijk in Nederland en konden niets anders doen dan genieten.

Tijdens de vakantie heb ik tijdens het stilzitten bedacht dat ik dingen anders wilde doen. Zoals jullie wellicht hebben vernomen, heb ik ondertussen een baan aangenomen. Het werd me toch te heet onder de voeten, waarbij ik besloot dat het een stuk handiger zou zijn om iets van een inkomen te hebben.

De eeuwige smoes..

En die baan kost best veel tijd. Tijd die ik niet in mijn bedrijf kan stoppen. En omdat die baan toch ook inkomen geeft, was mijn bedrijf ook niet echt prioriteit. Of tenminste, ik deed er weinig aan en verzon smoezen zoals geen tijd om er niet aan te kunnen werken.  In de vakantie besloot ik dan ook dat ik het anders ging doen. Na de vakantie heb ik niet één, maar twee bedrijfscoaches gesproken. En nu is er weer een plan. Een plan met kleine stapjes, die uiteindelijk grotere stappen zullen worden. Vind ik heel fijn. Ik heb ook afgesproken met één van die bedrijfscoaches dat ik over twee maanden weer een afspraak heb. Kijk, daar hou ik van. Ik kan namelijk heel goed plannen maken en ze niet uitvoeren. Dat wisten jullie al, toch?

Ik heb weer een juf!

Maar nu heb ik iemand die dat gaat controleren voor mij. En ik heb altijd nog die juf of meester nodig die over mijn schouder heen kijkt en met rode pen gaat corrigeren. Of mij een groene krul geeft. Ik weet het, dat is echt onzinnig. En er komt echt een moment dat ik het ook zonder rode of groene strepen kan. Nu gewoon nog even niet. Dan is het fijn dat iemand er is om je te helpen. Het is dat gevoel dat je het niet alleen voor jezelf doet, maar ook een beetje voor de juf. Terwijl ik tegen mijn kinderen natuurlijk altijd zal zeggen, mochten ze ooit geen huiswerk willen maken, “je doet het voor jezelf hè”. Ik heb dat namelijk nooit begrepen. Ik deed het alleen maar voor de leraar, want zelf redde ik het ook wel zonder vond ik.

Tijd voor actie

Maar goed, we dwalen af. Ik ga weer wat doen vandaag. Wisten jullie dat ik dit stukje om 6 uur ’s ochtends heb geschreven? Dat is namelijk vet handig van mezelf bedacht. Voordat ik aan mijn baan begin, ben ik eerst met mijn eigen bedrijf bezig. Heb ik er alweer een paar uurtjes op zitten. Het kost je alleen wat slaap, maar je wint dus tijd! Die smoes kan ik nu niet meer gebruiken, dat ik te weinig tijd heb. Ach, verzin ik vast weer een andere 😉

Hoe je het jezelf moeilijk maakt

Hoe je het jezelf moeilijk maakt

In een hokje

En toen kwam opeens de dag dat je jezelf in een hokje hebt gezet. En ik hou helemaal niet eens van hokjes. Ik weet nog dat ik vroeger naar Artis ging en het uitermate zielig vond voor de leeuwen daar, die krappe hokjes.

Jaren terug heb ik mezelf al in het hokje vrouwen geplaatst. Daar voel ik me goed bij, over het algemeen. Het is niet altijd makkelijk om vrouw te zijn. Als vrouw heb je toch bepaalde nadelen. Die ene week per maand dat je alleen nog maar gelukkig wordt van chocola, als je kinderen wilt ben jij toch echt degene die ze zal moeten dragen en baren en dan word je ook nog eens altijd minder betaald dan mannen. Het nadeel van een man zijn is dan toch, nee dat weet ik eigenlijk ook niet. Nu heb ik jaren in een mannenwereld gewerkt en er is mij ook wel eens gezegd: jij hoort gewoon bij de mannen. Ook prima, toch kruis ik overal het hokje ‘vrouw’ aan als het over mij gaat.

Het nadeel van thuiswerken

Ik ben nu een tijdje thuis aan het werk. Opdrachten vinden en schrijven. Dat soort dingen, daar vul ik mijn dagen mee. Dat doe ik dan voornamelijk vanuit huis. Wel zo makkelijk, dat huis staat er toch. Toevallig hebben we ook ergens een bureau en er is altijd genoeg eten. Praktisch is het allemaal goed geregeld in mijn thuiskantoor. Maar om nou te zeggen dat het echt gezellig is. Nee, het is best wel saai hier.

Ik ben niet zo aardig

Doordat ik alleen thuis ben, hou ik ook enorme gesprekken met mezelf. Waarin ik niet bepaald alleraardigst ben. Zeker niet. Ik zeg voornamelijk dingen als: dit kun jij niet. Dit gaat jou nooit lukken. Zie je wel, ga maar weer solliciteren. Wie ziet er nou op jou te wachten. Zelfs solliciteren zal wel niks meer worden. En er is geen collega die me even terugfluit.

Vervolgens dénk ik dat het beter zou zijn om er wat vaker uit te gaan, te sporten, te mediteren. Ik geloof oprecht dat ik daar creatiever én productiever van word. Ik doe het echter niet. Stug blijf ik achter mijn laptop zitten omdat ergens, lang geleden, ik mezelf heb geleerd dat je de hele dag hoort te werken. En werken doe ik in mijn geval nu eenmaal achter de laptop. Dat er vervolgens geen letter meer op papier verschijnt, dat doet er even niet toe. En dus zit ik in mijn hokje. Vrouw, achter een laptop, op de zolderkamer.

Ik hoop dat er af en toe bezoek langskomt. Niet voeren, ik kan bijten.